Lipiec 2017
P W Ś C P S N
« cze   sie »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  
http://agatkaboj.blogspot.com/
Moi goście
  • Wszystkich wizyt: 8293
  • Dzisiaj wizyt: 6
  • Wszystkich komentarzy: 257

13.06.2017-13.07.2017- najtrudniejszy miesiąc mojego życia

Tak…Wszystko zaczęło się 13 czerwca gdy dostałam tę cholerną kartkę z niby konsultacji chirurgicznej, że zdiagnozowano szkliwiak lub torbiel…

Pierwszy był strach, potem przerażenie, potem bunt, potem chyba dopiero walka, że nie mogę się poddać.

Ile razy upadłam? Wiele…

Gdy słyszałam reklamę profilaktyki nowotworów, lub nawet suplementu diety wzmacniającego kości robiło mi się słabo.

Gdy patrzyłam na moje dzieci czułam,że muszę je teraz jak najszybciej nauczyć samodzielności, bo nie wiadomo kiedy…

Gdy mijałam innych ludzi obserwowałam ich i myślałam, że są bardzo szczęśliwi, bo są zdrowi.

Moja modlitwa stawała się czasem krzykiem niemocy a czasem szeptem: bądź wola Twoja… wiem,że modliło się za mnie wiele osób, czułam to, tak po prostu.

13.07.2017- jadę na zdjęcie szwów. Pada. Strasznie deszczowy ten lipiec… dzieci zostały z babcią, tak lepiej.

Olsztyn. Ulica Warszawska. Drugie piętro Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego.  Oddział chirurgia szczękowo-twarzowa. Nie wiem jakie już mam emocje. Wiem,że chciałabym by były już wyniki.

Pani pielęgniarka woła mnie do gabinetu. Młoda pani lekarz zdejmuje mi szwy, mówi, że wszystko się dobrze goi.

Pytam o wyniki. Idzie sprawdzić. Nagle do pokoju wpada profesor, za nim inna pani doktor, za nią następna. Chcą też zajrzeć do buzi, każdy chce coś powiedzieć… i nagle słowa: skończyło się to dla pani najlepiej jak mogło. Wyniki pokazały, że były to dwa torbiele, niezależne od siebie, które na siebie się nałożyły dając taką zmianę. W badanym materiale nie znaleziono utkania nowotworu zębopochodnego. Materiał w poprzednim badaniu w powiązaniu z obecnym obrazem również za tym przemawia. Zauważony wówczas bardzo drobny fragment nabłonka przypominającego zgniecione ameloblasty, należy traktować jako epizodyczny.

Łzy… i nie wiem co mam im powiedzieć… dochodzi to do mnie jak coś niemożliwego.! Byłam przygotowana na wszystko, ale nie na to! Boże uczyniłeś to o co prosiłam!!! Boże jesteś wielki!!!

Potem rozmawia ze mną jeszcze ordynator, mówi, że dzwonił sam do tego profesora który robił wynik histopatologiczny, że potwierdza to co napisał i sam też był mile zdziwiony.

Zjeżdżałam z drugiego piętra ze łzami w oczach, mogłam zjeżdżać ze łzami bólu, zjeżdżałam ze łzami szczęścia.

Czuję się tak jakbym odzyskała życie. Choć teraz jeszcze bardziej je doceniam i wiem,że wcale nie musi ono trwać jeszcze kilkadziesiąt lat, że jest kruche, że jest chwilą z której trzeba czerpać jak najwięcej.

To był trudny czas. Trochę też jak wtedy gdy urodziła się Karolinka i walczyła o swoje życie.

Mam wrażenie,że chyba już wiem jak czują się pacjenci po diagnozie nowotworu, bo tak czułam się przez ten miesiąc, miesiąc wyjęty z normalnego życia. To bardzo trudne.

Kiedyś oglądałam film „Tańcząc w ciemnościach” z Bjork, była niewidoma, skazana na śmierć przez powieszenie. Gdy nadszedł dzień egzekucji miała tak ogromną świadomość, że idzie na śmierć, że trudno jej było iść. Zagrała tę scenę tak rewelacyjnie, że nie da się jej oglądać bez ściśniętego gardła. Tak czułam się przez ten miesiąc, każdy krok bolał, był trudny, tyle, że moja lina puściła… Spadłam i żyję. Dziękuję Ci Boże za to życie.

3 Odpowiedzi na 13.06.2017-13.07.2017- najtrudniejszy miesiąc mojego życia

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>